Het is zover! Ik ben toegelaten op de schrijfschool, cursus 'Literaire creatie' in de academie van Borgerhout.
Dit heb ik al heel lang gewild: schrijven voor lezers. Ik heb altijd voor mezelf geschreven: vooral dagboeken en reisjournaals, maar nu heb ik de tijd om er iets meer uit te halen. De ideeën borrelen al een tijdje, maar het kwam er nooit van.
Op mijn zevende -ik kon net een pen vasthouden- schreef ik ooit een gedichtje dat in al zijn kinderlijke eenvoud begon met 'Aan 't tafeltje, aan 't tafeltje, ieder krijgt een wafeltje...' Vraag me niet wat er vervolgens gebeurde, want dat is gelukkig ver weggemoffeld in de grijze stof.
Mijn volgende, ietwat meer uitgewerkte schrijfsels waren de zielenroerselen van een vijftienjarige. Als ik dat allemaal nog eens lees (ja ik heb die dagboeken nog) dan heb ik meer inzicht in het leitmotiv van mijn leven. Mogelijk schrijf ik wel eens wat colums over het leven in de boeiende sixties en seventies van de vorige eeuw. Het was een supertijd en zeker voor een hippie (vrij en ongebonden) zoals ik.
Elk jaar een avontuurlijke reis gaf me telkens weer nieuwe schrijfinspiratie. In de tent, bij het licht van de zaklamp, in de kale kamer van een hostel, in de wachtruimtes van vliegvelden en stations, overal schreef ik over wat me opviel, welke avonturen ik beleefde, over de mensen die ik ontmoette. Die verhalen wil ik een nieuw elan, een vleugje literatuur meegeven, zodat een lezer met me kan meereizen en de wereld kan zien vanuit mijn standpunt.
Ergens op mijn weg mondde een uitgelopen discussie over familiegeheimen uit in jarenlange opzoekingen in archieven naar mijn voorouders. Minstens één leven springt eruit als geen ander: de overgrootmoeder die heel de discussie in de familie op gang bracht. Zij leefde in de negentiende eeuw en ze is voor mij het voorbeeld van een geëmancipeerde vrouw. Dat verdient toch een boek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten