Een datum die je niet zomaar vergeet. Iedereen heeft zo zijn herinneringen aan zo'n datum. Als ik diep in mijn geheugen graaf dan weet ik eigenaardig genoeg meer over de aardbeving in Agadir in 1960 dan over de moord op Kennedy in 1963. De meeste mensen weten je nog te vertellen wat ze deden toen ze het bericht van de moord hoorden, terwijl niemand nog denkt aan die aardbeving die 15000 slachtoffers telde en waar de hele stad met bulldozers met de grond werd gelijkgemaakt. Het zegt iets over prioriteiten.
Elf september was ook voor mij niet zo'n gewone dag, omdat ik vakantie had genomen om een concert in de kerk, de dag erna, voor te bereiden.
Ik zat aan de computer om prijslijsten voor drankjes en wegwijzers te ontwerpen en af te drukken. De radio stond zoals gewoonlijk op radio 2 afgestemd, gezellige muziekjes, een babbeltje af en toe; de perfecte achtergrond om op het klavier te tokkelen.
Kwart voor drie in de namiddag - ik drukte net de eerste papieren af - hoorde ik het nieuws, maar kon het niet bevatten. 'Welke idioot vliegt nu tegen zo'n toren? dacht ik, in de veronderstelling dat het om een sportvliegtuigje ging. 'Die moet zijn vliegbrevet een keer hernieuwen' Ik geloofde mijn oren al helemaal niet toen ik hoorde dat het om een lijnvliegtuig ging. 'Die piloot zal wel te veel gedronken hebben' ging er door me heen.
Ik wijdde me verder aan mijn taken onderwijl vrolijk meezingend met de radio. Geen vuiltje aan de lucht, ver van mijn bed...
Tot het twintig minuten later weer raak was. Toen werd het toch echt wel bizar, maar ik was niet bezig met terrorisme, want de dag erna was er dat concert. Het drong gewoon niet door.
En dan, als een mokerslag, besefte ik dat er iets heel groots en duisters gebeurde aan de andere kant van de wereld. Ik holde als de bliksem de trap af en zette zonder commentaar de televisie op CNN.
Als een konijn naar een slang staarde ik naar het scherm en besefte eindelijk de gruwel die daar gaande was. Nooit eerder zat de wereld dichter bij zo'n massale ramp, want je zag de torens ineenzakken, je zag de chaos, de paniek en alles in real time. Hallucinant!
Ja, 11 september, leeft zeker nog in mijn herinnering. Die apocalyptische beelden vergeet je nooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten